Félix Caballero Wangüemert naceu en Logroño (La Rioja) en 1967. Vive en Galicia desde 1991. Doutorouse en Investigación en Comunicación cunha tese sobre o humorista gráfico Xaquín Marín. É ademais licenciado en Ciencias da Información (Xornalismo) e gradado en Ciencias da Linguaxe (con mención en Filoloxía Galega). Traballou como xornalista en “El Correo Gallego”, “Riadevigo.com” e “España Exterior”. Ten publicado artigos de investigación sobre o humor en libros colectivos e revistas especializadas. É tamén autor de dez libros –cinco en castelán e cinco en galego–, entre os que destacan “O humor en cadriños” e “O humor en cadriños II” (ambos os dous de entrevistas con humoristas gráficos galegos), “O humor galego alén da retranca”, “Xaquín Marín. Arte e compromiso no humor gráfico galego” (adaptación da súa tese de doutoramento), “Falemos de caricatura” (unha longa entrevista a Siro) e “Jesús, humorista” (un ensaio sobre o sentido do humor na figura de Xesús de Nazaret). Ademais ten no prelo o libro “A retranca. Un intento de clarificación”.
Por suposto que o que hai atrás destes ataques é envexa. Pura e porca envexa. Os que aldraxan a estes grandes empresarios en realidade envéxanos, e simplemente por que teñen cartos.
O autoodio é un concepto acuñado polo nacionalismo galego –supoño que tamén polo catalán e mais o vasco nos seus contextos– para se referir aos galegos desleigados, é dicir, a aqueles (segundo explica o RAG) que non manifestan demasiado apego, afecto ou amor pola terra en que naceron.
O humor de Esteso pódenos parecer hoxe choqueiro, pero no seu tempo tivo un éxito extraordinario e fixo felices a moitísimas persoas, entre eles ao neno que era eu daquela. Os seus chistes facían graza á España da época e era un grande imitador.
sorpréndeme escoitar esta reflexión ao fillo de Ussía, a quen non teño precisamente por un “progre”. E dígoo porque esa “boutade” sobre o perdón é propia dos “progres”. Son eles os que a repiten recorrentemente.
O curioso dos últimos tempos é que hai unha estreita alianza entre o totalitarismo progre e o islamista. Unha alianza que ao necio lle pode parecer contra natura, pero que ten toda a lóxica do mundo.
A xente non quere ter nenos. O número medio de fillos por muller en España en 2024 situouse en 1,10, un mínimo histórico, continuando a tendencia á baixa, cunha media de 1,09 para nais españolas e 1,28 para nais estranxeiras.
Nos últimos tempos, os Reis tempos teñen encontrado unha grande competencia en Papá Noel, un personaxe que cada vez conserva menos riscos católicos e que hoxe é moi difícil seguir vinculando ao nacemento de Xesús, é dicir, ao Nadal.
Bo Nadal. Xa está, xa o dixen. Nadal, digo. A palabra maldita. Proscrita. Prohibida. Polo progresismo, claro. Polo pensamento único. Xa saben: hai que dicir “boas festas”.
O pasado 5 de decembre morría en Ruiloba (Cantabria) o columnista e escritor Alfonso Ussía. Con este motivo, os seus amigos e compañeiros teñen destacado as súas calidades persoais e profesionais, con adxectivos como “valente”, “incisivo”, “mordaz” ou “enxeñoso”, pero un dos que máis se ten repetido é o de “libre”.
Aos meus cincuenta e tantos anos, téñome reinventado como profesor de Secundaria, e nos tres cursos que levo traballando en educación o que máis me ten sorprendido, ademais do baixísimo nivel académico dos rapaces (...)
O pasado venres foi o Black Friday, que nos EEUU se celebra desde hai máis seis décadas e que en España se xeneralizou desde 2015, aproximadamente. É, sen dúbida, un dos días do ano en que se fan máis compras e se gastan máis cartos nelas.
Tiña nome de árbore. Non dese carballo que é a árbore galega por excelencia, pero si desoutro piñeiro ao que Eduardo Pondal elevou á categoría de símbolo de Galicia (aínda que fose cun castelanismo) na letra do himno oficial da nosa comunidade.
Leo en El Debate unha entrevista a Alejo Vidal-Quadras onde fai unha declaración da que non cambiaría unha soa coma, porque, máis ca unha opinión, me parece a constatación dun feito.
Falemos do aborto sen ambaxes. Ao meu parecer (aínda que o teño por unha evidencia, máis ca por unha opinión), é o maior crime da historia da humanidade; da pasada e da que está por vir. Non o houbo nin o haberá peor. Nin a esclavitude, nin os xenocidios.
Veñen de entregarse un ano máis os Premios Príncipe de Asturias e observo polos medios de comunicación como a princesa vai gañando cada vez máis protagonismo na cerimonia de entrega, como non podía ser doutra maneira, tendo en conta que os galardóns levan o seu nome e que ela xa é maior de idade.
Tomo un café, como todos os días, nun bar (neste caso, de Lugo), e oio como o camareiro despide un cliente, con quen estivo a falar un anaco, cun “Pouco a pouco”, ao que o paisano lle responde “É o que hai” mentres marcha.