Félix Caballero Wangüemert naceu en Logroño (La Rioja) en 1967. Vive en Galicia desde 1991. Doutorouse en Investigación en Comunicación cunha tese sobre o humorista gráfico Xaquín Marín. É ademais licenciado en Ciencias da Información (Xornalismo) e gradado en Ciencias da Linguaxe (con mención en Filoloxía Galega). Traballou como xornalista en “El Correo Gallego”, “Riadevigo.com” e “España Exterior”. Ten publicado artigos de investigación sobre o humor en libros colectivos e revistas especializadas. É tamén autor de dez libros –cinco en castelán e cinco en galego–, entre os que destacan “O humor en cadriños” e “O humor en cadriños II” (ambos os dous de entrevistas con humoristas gráficos galegos), “O humor galego alén da retranca”, “Xaquín Marín. Arte e compromiso no humor gráfico galego” (adaptación da súa tese de doutoramento), “Falemos de caricatura” (unha longa entrevista a Siro) e “Jesús, humorista” (un ensaio sobre o sentido do humor na figura de Xesús de Nazaret). Ademais ten no prelo o libro “A retranca. Un intento de clarificación”.
Se o XX foi o século das siglas (“el siglo de las siglas”, como o chamou Pedro Salinas nun memorable exercicio de enxeño verbal), o XXI é o século dos contrasinais.
A Xunta de Galicia declarou 2025 o Ano Castelao, co gallo do setenta e cinco aniversario do pasamento do pai do nacionalismo galego, finado en 1950. Durante os vindeiros doce meses vanse celebrar numerosos actos de homenaxe ao autor de “Sempre en Galiza”, organizados polo Goberno autonómico e outras institucións.
Acabamos celebrar outro ano a festividade dos Reis Magos e unha vez máis as nosas casas enchéronse de agasallos e as cidades e as vilas do noso país acolleron as Cabalgatas.
Na España dos anos 60 do século pasado, o Nadal era aínda unha festa relixiosa, cristiá, católica, en que se celebraba o nacemento do Neno Xesús, do Neno Deus, da segunda persoa da Santísima Trindade feita home. Xaora que constituía tamén unha festa familiar.
Nestes Nadais tan descristianizados de hoxe en día aínda resisten os vilancicos, non tanto nas voces ledas dos cativos na intimidade dos fogares como no fío musical co que algún concello ameniza –ou castiga?– os viandantes que camiñan polas rúas.
Transicións –con minúscula inicial– hai moitas, pero Transición –con maiúscula– houbo só unha. Hai moitas transicións porque os seres vivos, e máis os humanos –aos que se nos supón máis intelixentes e complexos ca o resto– andamos sempre en mudanza, pasando dun estadio a outro.
O autor reflexiona sobre a complexidade da Santísima Trindade, un concepto que a miúdo resulta difícil de comprender. A pesar das aparencias, defende que esta noción se simplifica ao entender que Deus é, esencialmente, amor. Comparando a Trindade coa Sagrada Familia, o autor argumenta que ambas representan comunidades de amor baseadas en relaciones interpersonais.
En Barcelona, a Igrexa católica beatificou a dous novos mártires da Guerra Civil, Gaietà Clausellas e Antoni Tort, que foron asasinados por defender a súa fe. Este acto recoñece o sufrimento de miles de católicos durante a persecución relixiosa.
Non cabe dúbida de que a radio foi un dos grandes fitos do século XX, e miren que houbo moitos. Durante décadas ocupou nas casas o lugar que logo tería a televisión: a familia toda reuníase arredor dela para escoitala. A aparición posterior do transistor (naceu a finais dos anos 40, pero eu coido que en España non se xeralizou ata ben entrada a década dos 60) supuxo un chanzo máis na historia deste medio, pois veu a democratizar a súa escoita e a facela posible en calquera lugar, moi especialmente nos postos de traballo.
Paso por diante dunha sucursal do banco Sabadell e reparo no cartel autopublicitario que loce na súa fachada: “Poder elixir é o teu poder”. Refírese, claro, a que non todos os bancos son iguais (aínda que si moi parecidos, por certo) e nós, como clientes, podemos escoller con cal traballar.
Sempre pensei que o universo e a vida non podía ser obra máis ca dun Deus creador, pero non pola miña fe católica (esa levoume a crer nun Deus persoal), senón simplemente usando o meu maxín.
Recordo que a comezos dos anos 90 do século pasado lin un carteliño na desaparecida pulpería da Porto do Camiño de Santiago de Compostela que dicía: “Os domingos estamos pechados ata as sete”.
Morreu Xavier Navaza, un dos pesos pesados do xornalismo galego dos últimos 50 anos e irmán de Gonzalo Navaza, catedrático de literatura e unha das persoas que máis saben de toponima en Galicia, que foi meu profesor nos meus serodios estudos de filoloxía galega na Universidade de Vigo.
Morreu o Fausto. Fausto Bordalo Dias. O penúltimo representante do movemento da canción de intervención que tanta esperanza trouxo aos portugueses antes, durante e depois da Revolução dos Cravos. Digo o penúltimo porque aínda resiste o Sergio Godinho, pero o José Mário Branco já morreu, en 2019, e non digamos o Zeca, o José Afonso, a quen nolo arrebatou unha enfermidade dexenerativa en 1987, cando só tiña 57 anos, curiosamente os mesmos que vou cumprir pasadomañá.
Houbo un tempo en que cando un falaba de Miguel Ángel non o facía do pintor, senón dun futbolista, igual que cando, vinte anos despois, un falaba de Roberto Carlos non o facía do cantante, senón doutro futbolista.
Falando hoxe cuns amigos, un deles salientou que xa Nietzsche demostrara que Deus non existe. A súa filla, que estaba ao seu carón, remachou a cousa engadindo que non o fixera só o filósofo alemán, senón tamén moitos outros, mesmo antes ca el.
Llega la Navidad y muchos niños y mayores esperarán esta Nochebuena la venida de Papá Noel. ¿Por qué decimos Papá Noel en España y, sin embargo, en EEEUU dicen Santa Claus? Vayamos por partes.