Houbo un tempo no que atopou paz entre os montes e soutos do Courel. Alí onde o mundo calaba, o ruído desaparecía e a vida parecía máis leve. Entre castiñeiros centenarios, atopou un refuxio no que a alma podía descansar.
Pero hoxe navega noutras augas.
Atópase nesa zona incerta na que a realidade perde os seus contornos.
A néboa é tan densa e tan fría que non lle permite ver o faro, aínda que o faro siga aceso.
Non é a ausencia de luz a que marca a súa historia, senón a incapacidade de recoñecela.
Entre un frío demasiado intenso e unha brétema que borra o horizonte, cada intento de orientación convértese en deriva.
E, con todo, existen sinais.
Non sempre en forma de palabras, senón en silencios, en xestos, en pequenas resistencias que aínda buscan sosterse.
Como no mar aberto, onde Salvamento Marítimo ten permitido rescatar tantas persoas en situación límite cando a axuda chega a tempo, tamén hai momentos nos que a atención, a escoita e a intervención humana poden cambiar o rumbo de quen está á deriva.
Porque hai naufraxios que non fan ruído.
E son eses, precisamente, os que teñen máis urxencia de ser escoitados.
Mentres aínda quede beira, mentres exista unha luz, aínda que sexa tenue, entre a néboa.
Mentres siga sendo posible tender unha man.
E quizais non sexa casualidade que a esperanza leve o nome de faro.
Porque cando a néboa non deixa ver o camiño, aínda queda un porto ao que regresar.
