Xosé Antonio López Silva

O coñecemento é unha soa árbore; ciencias e humanidades, dúas pólas do mesmo tronco. Demóstrano os que máis souberon.

Cada ano chegan ás librarías novos títulos, premios e presentacións. Todo iso é necesario; ningunha literatura pode vivir sen renovarse. Porén, cando o inmediato é o único criterio, os libros desaparecen cunha rapidez sorprendente. Primeiro abandonan os escaparates. Despois, os andeis. Finalmente, as conversas.

As epidemias pasarán, como pasaron tantas. Virán outras e tamén acabarán desaparecendo. O perigo é que coa distancia vaia marchando tamén a compaixón. Acabámolo de ver co hantavirus. 

Malia as controversias arredor da normativa lingüística, as disputas e os intentos de instrumentalización política, o tecido cultural galego conserva unha notable capacidade para crear comunidade.

O gran paradoxo das Letras Galegas é que xeran homenaxes sen ter ampliado verdadeiramente a comunidade lectora. É un tema complexo que cómpre abordar con afouteza e desde o consenso institucional e colectivo. 

Durante semanas e meses, a persoa homenaxeada ocupa o centro da vida cultural galega: reedicións, congresos, documentais, programacións escolares, actos institucionais, homenaxes públicas. Mais a pregunta decisiva aparece despois: que queda cando remata o ano das Letras?

A Galicia rural atravesa boa parte da nosa tradición literaria, desde Rosalía de Castro ata moitos textos contemporáneos que seguen a dialogar coa memoria agraria e familiar, coa emigración ou coa desaparición deses modos de vida.