Houbo un tempo no que setembro era unha antiga promesa, unha espera segura ás portas do outono, cando o aire traía o arrecendo das castañas, da herba mollada e das tardes que ían perdendo luz.
Chegaban as festas do Carme en Folgoso. Para os máis vellos seguían sendo as festas de Santa Mariña, porque hai nomes que a memoria se nega a abandonar. A música da gaita espallábase polo val, mesturándose co son das campás e co rebulir da xente que volvía atoparse, un ano máis.
Nós viviamos aqueles días coa intensidade de quen pensa que todo permanecerá sempre igual. As rúas enchíanse de risas, os nenos corríamos sen descanso e os maiores demoraban as conversas coma se o tempo non existise. Cada recuncho agochaba unha historia, cada rostro resultaba familiar e cada saúdo tiña a calor dun fogar.
Ao caer a noite chegaba un dos momentos máis agardados. Os fogos de artificio abríanse sobre o ceo escuro do Courel e reflectíanse nos ollos de todos. Durante uns instantes, parecía que o mundo enteiro quedaba suspendido na luz e no silencio que seguía a cada estoupido.
Daquela non sabiamos que estabamos construíndo lembranzas. Criamos que a vida era así, que setembro regresaría sempre coa mesma inocencia, co mesmo arrecendo e coa mesma alegría. Só moitos anos despois comprendemos que aqueles pequenos instantes eran os que, sen nós o sabermos, acabarían sostendo toda unha vida.
Quizais o verdadeiro milagre nunca estivo nas grandes cousas, senón na capacidade de conservar intacta a emoción daqueles días. Porque a infancia non remata de todo mentres exista un lugar ao que regresar coa memoria.
E cada vez que setembro volve vestir de ouro os soutos do Courel, regresan tamén as voces, as festas, a gaita, os foguetes e a ilusión daqueles anos nos que o tempo parecía infinito e a infancia, simplemente, non remataba nunca.
VERSIÓN EN GALEGO NO NORMATIVO: "O galego que mamein desde nena foi o caurelan e aprendin dos mayores", explica Fernández Campo.
SETEMBRO, CANDO A INFANCIA PARECÍA NON REMATAR NUNCA
Houbo un tempo no que setembro era unha promesa antiga, unha espera segura entre os outonos, cando o aire traía o arrecendo da castaña, da herba mollada e das tardes que ían perdendo luz.
Chegaban as festas do Carme en Folgoso. Para os máis vellos seguía sendo Santa Mariña, porque hai nomes que a memoria se nega a abandonar. A música da gaita espallábase polo val, mesturándose co son das campás e co rebulir da xente que volvía atoparse un ano máis.
Nós viviamos aqueles días coa intensidade de quen pensa que todo será sempre igual. As rúas enchíanse de risas, os nenos corríamos sen descanso e os maiores demoraban as conversas como se o tempo non existise. Cada recuncho agochaba unha historia, cada rostro era familiar e cada saúdo tiña o calor dunha casa.
Ao caer a noite chegaba un dos momentos máis esperados. Os fogos artificiais abríanse sobre o ceo escuro do Courel, reflectíndose nos ollos de todos. Durante uns instantes parecía que o mundo enteiro quedaba suspendido na luz e no silencio que seguía a cada estoupido.
Daquela non sabiamos que estabamos construíndo recordos. Críamos que a vida era así, que setembro volvería sempre coa mesma inocencia, co mesmo arrecendo e coa mesma alegría. Só moitos anos despois comprendemos que aqueles pequenos instantes eran os que, sen sabelo, acabarían sostendo toda unha vida.
Quizais o verdadeiro milagre nunca estivo nas grandes cousas, senón na capacidade de gardar intacta a emoción daqueles días. Porque a infancia non remata de todo mentres exista un lugar ao que regresar coa memoria.
E cada vez que setembro volve vestir de ouro os soutos do Courel, tamén regresan as voces, as festas, a gaita, os foguetes e a ilusión daqueles anos nos que o tempo parecía infinito e a infancia, simplemente, parecía non rematar nunca.
