Hai lugares dos que un marcha, pero que nunca marchan de nós. O Courel é un deles. Non é só unha paisaxe de montañas, soutos e camiños; é unha maneira fonda de entender a vida. Hai persoas que levan o Courel gravado na memoria sen necesidade de vivir sempre nel, porque hai raíces que non coñecen a distancia.
En Sobredo, na casa da Brimbeira, comezou esta historia. Unha historia feita de traballo, de dignidade e dese amor silencioso que sostén as familias cando a vida aperta.
Ela foi unha muller extraordinaria. Nun tempo no que ser nai solteira significaba afrontar a vida case en soidade, nunca renunciou ao seu fillo nin á esperanza. Traballou sen descanso, fixo de nai e de pai e converteu o sacrificio cotián nun acto de amor. Nunca buscou recoñecemento. O seu maior triunfo foi ver medrar un home honrado, humilde e profundamente bo.
Ao seu lado estaba tamén Concha, a avoa, e un home ao que unha enfermidade moi estigmatizada marcou boa parte da vida. Mais quen soubo mirar máis alá das aparencias descubriu sempre unha persoa boa. Porque ás veces a enfermidade consegue ocultar o rostro de quen a sofre, pero nunca debería borrar a súa dignidade.
Aquel neno marchou do Courel con apenas dous anos, mais o Courel nunca marchou del. Cada regreso a Sobredo era un reencontro cunha parte de si mesmo. A terra seguía chamándoo polo seu nome.
Traballou durante toda a súa vida entre ascensores. Quizais por iso resulta inevitable pensar que, tamén fóra do seu oficio, dedicou boa parte da súa existencia a elevar os demais: coa súa bondade, coa súa humildade e coa súa maneira de estar sempre ao lado de quen o precisaba.
O destino obrigouno a xubilarse antes do tempo por mor dunha enfermidade do corazón. Mais hai corazóns que non se miden pola súa forza física, senón pola inmensidade coa que saben querer. E o seu seguiu sendo un corazón inmenso, capaz de devolverlle á súa nai, xa maior, os mesmos coidados que un día recibira dela.
Entre as persoas que marcaron esta historia ocupa un lugar especial Xosé, o tío do protagonista, que tamén foi o seu padriño. Pero foi moito máis ca iso. Ao longo da súa vida converteuse nunha referencia constante, nun exemplo de bondade, lealdade e xenerosidade. Para o protagonista foi, en moitos momentos, un segundo pai; un deses homes que educan máis co exemplo ca coas palabras.
Cando o pai de quen escribe enfermou de cancro e estivo ingresado na Coruña, o tío Xosé converteuse no seu compañeiro inseparable. Ía velo todos os días, sen faltar un só. Estivo ao seu lado na dor, na esperanza e na incerteza, ofrecéndolle algo que non se pode mercar: a súa presenza. Para o pai de quen escribe foi moito máis ca un amigo; foi un irmán elixido pola vida e o seu maior apoio naqueles días tan difíciles. E para quen escribe, a súa compañía e o seu agarimo foron tamén un consolo inmenso, facendo máis levadeiros uns días que nunca esquecerá.
Hoxe o tío Xosé xa non está, mais continúa habitando na memoria de quen tivo a fortuna de compartir a vida con el. Este capítulo quere ser tamén unha homenaxe agradecida á súa lealdade, á súa xenerosidade e á fonda pegada que deixou en todos os que tiveron a sorte de coñecelo.
Como escribiu Fernando Pessoa:
«Tudo vale a pena se a alma não é pequena.»
Quizais esa sexa a mellor maneira de resumir estas vidas. Non foron vidas de grandes titulares. Foron vidas de traballo, de fidelidade, de coidado e de amor silencioso. Vidas que fixeron do Courel non só un lugar, senón unha maneira de permanecer para sempre na memoria.
*************************************
VERSIÓN EN GALEGO NO NORMATIVO: "O galego que mamein desde nena foi o caurelan e aprendin dos mayores", explica Fernández Campo.
As persoas que nos ensinan a permanecer
Hai lugares dos que un marcha, pero que nunca marchan de un. O Courel é un deles. Non é só unha paisaxe de montañas, soutos e camiños; é unha forma fonda de entender a vida. Hai persoas que levan o Courel gravado na memoria sen necesidade de vivir sempre nel, porque hai raíces que non coñecen a distancia.
En Sobredo, na casa da Brimbeira, comezou esta historia. Unha historia feita de traballo, de dignidade e dese amor silencioso que sostén ás familias cando a vida aperta.
Ela foi unha muller extraordinaria. Nun tempo no que ser nai solteira significaba afrontar a vida case en soidade, non renunciou nunca ao seu fillo nin á esperanza. Traballou sen descanso, fixo de nai e de pai, e converteu o sacrificio cotián nun acto de amor. Nunca buscou recoñecemento. O seu maior triunfo foi ver medrar un home honrado, humilde e profundamente bo.
Ao seu lado estaba tamén Concha, a avoa, e un home ao que unha enfermidade moi estigmatizada lle marcou parte da vida. Mais quen soubo mirar máis alá das aparencias descubriu sempre unha persoa boa. Porque ás veces a enfermidade consegue ocultar o rostro de quen a sofre, pero nunca debería borrar a súa dignidade.
Aquel neno marchou do Courel con apenas dous anos, mais o Courel nunca marchou del. Cada regreso a Sobredo era un reencontro cunha parte de si mesmo. A terra seguía chamándoo polo seu nome.
Traballou durante toda a súa vida entre ascensores. Quizais por iso resulta inevitable pensar que tamén fóra do seu oficio dedicou boa parte da súa vida a elevar aos demais: coa súa bondade, coa súa humildade e coa súa maneira de estar sempre ao lado de quen o precisaba.
O destino obrigouno a xubilarse antes do tempo por mor dunha enfermidade do corazón. Mais hai corazóns que non se miden pola súa forza física, senón pola inmensidade coa que saben querer. E o seu seguiu sendo un corazón inmenso, capaz de devolver á súa nai, xa maior, os mesmos coidados que un día recibira dela.
Entre as persoas que marcaron esta historia ocupa un lugar especial Xosé, o tío do protagonista, que tamén foi o seu padriño. Pero foi moito máis ca iso. Ao longo da súa vida converteuse nunha referencia constante, nun exemplo de bondade, lealdade e xenerosidade. Para o protagonista foi, en moitos momentos, un segundo pai; un deses homes que educan máis co exemplo ca coas palabras.
Cando o pai de quen escribe enfermou de cancro e estivo ingresado na Coruña, o tío José converteuse no seu compañeiro inseparable. Ía velo todos os días, sen faltar un só. Estivo ao seu lado na dor, na esperanza e na incerteza, ofrecéndolle algo que non se pode mercar: a súa presenza. Para o pai de quen escribe foi moito máis ca un amigo; foi un irmán elixido pola vida e o maior apoio naqueles días tan difíciles. E para quen escribe, a súa compañía e o seu agarimo foron tamén un apoio inmenso, facendo máis levadeiros uns días que nunca esquecería.
Hoxe o tío José xa non está, mais continúa habitando a memoria de quen tivo a fortuna de compartirlle a vida. Este capítulo quere ser tamén unha homenaxe agradecida á súa lealdade, á súa xenerosidade e á pegada fonda que deixou en todos os que tiveron a sorte de coñecelo.
Como escribiu Fernando Pessoa: «Tudo vale a pena se a alma não é pequena.»
Quizais esa sexa a mellor maneira de resumir estas vidas. Non foron vidas de grandes titulares. Foron vidas de traballo, de fidelidade, de coidado e de amor silencioso. Vidas que fixeron do Courel non só un lugar, senón unha forma de permanecer para sempre na memoria.
