Nas montañas do Courel viviu o meu bisavó, coñecido por moitos como O dos Tesouros. Explorador por natureza, persoa de gran espiritualidade e intuición, percorreu durante toda a súa vida montes, vales, regatos, minas e camiños, chegando a coñecer a serra como poucos da súa xeración.
Non buscaba só riquezas ocultas: buscaba tamén a memoria, as historias e as pegadas daqueles que o precederon.
A súa vida estivo profundamente ligada ao monte da Granxa. Aquel lugar pertencía ao Mosteiro de Samos e gardaba unha historia que se remonta aos tempos de Afonso II o Casto, lugar no que estivo refuxiado.
Tamén a casa familiar conservaba esa herdanza, pois fora en tempos casa de curas procedentes do monte da Granxa. Entre os legados que chegaron ata a familia atopábase un antigo San Cipriano de finais do século XIX, conservado durante xeracións: un libro de tesouros que pertencera aos relixiosos da casa.
A memoria familiar atribúelle o achado, entre outros, dun Vélaro de Ouro, símbolo da procura, da perseveranza e dos verdadeiros tesouros da vida. Tamén se lembra o achado de trinta moedas de prata que, co paso do tempo, adquiriron un significado máis escuro, como recordatorio das sombras que ás veces acompañan o destino dos homes.
Mais a súa historia non rematou nunha aventura, senón que quedou marcada por unha profunda traxedia familiar. O seu corpo permaneceu desaparecido durante vinte anos, deixando tras de si unha longa etapa de incerteza, dor e sufrimento.
Durante dúas décadas, a familia conviviu coa ausencia e coas preguntas sen resposta, sen saber onde repousaban os seus restos. Foi un dó prolongado no tempo, unha ferida que afectou a varias xeracións e que nunca chegou a pecharse.
E, con todo, esta historia non foi escrita para adornar os feitos nin para alimentar misterios.
Corre o vento: como o vento que corre polos vales do Courel, tamén os rumores corren e transforman a realidade ao seu paso.
Co tempo, persoas alleas á familia e á propiedade entraron na mina e utilizaron aquel lugar e aquela memoria para construír un relato que pouco tiña que ver coa verdade dunha vida marcada polo traballo, pola exploración e pola traxedia.
Onde outros viron unha historia que explotar, a familia segue vendo un home real. Onde outros viron misterio, a familia lembra unha ausencia, unha dor e un dó.
E, con todo, a súa presenza segue viva na memoria da familia e nas historias transmitidas de xeración en xeración. E continúa latexando no sangue que nos corre polas veas.
Porque os verdadeiros tesouros non estaban baixo a terra: estaban na súa familia, no seu legado e na memoria que deixou detrás de si.
Por iso, co paso do tempo, o home que buscou tesouros acabou converténdose nun deles.
VERSIÓN EN GALEGO NO NORMATIVO: "O galego que mamein desde nena foi o caurelan e aprendin dos mayores", explica Fernández Campo.
O Home Que Buscou Tesouros E Acabou Convertendose Nun De Eles
Nas montañas do Caurel vibio o meu bisabo,coñecido por moitos como O dos Tesouros.Explorador por natureza,persona de gran espíritualidad e intuición
Percorreu durante toda a sua vida
Montes,vales, regatos,miñas,caminos..
Chegando a coñecer a Serra como poucos da sua generación.
Non buscaba so riquezas ocultas:
Buscaba tamen a memoria,as historias e as pegadas de aqueles que o precederon
A sua vida estuvo profundamente ligada o Monte de A Granxa.Aquel lugar pertenecía o Mosteiro de Samos.E gardaba Unha historia que se remonta
Os tempos de Alfonso II El Casto ,lugar no que estuvo refugiado.
Tamen a casa familiar conservaba esa herdanza,poi fora en tempos casa de curas procedentes Do Monte de A aGranxa. Entre os legados que chegaron hasta a familia un antiguo "San Cipriano"de finais do seculoxlx,conservado durante xeraciois,un libro de tesoros que pertenecía os religiosos de a casa
A memoria familiar atribuelle o hallazgo,entre outros de un Vellocino de Ouro,símbolo de a procura, perseverancia e de os verdaderos tesoros de a vida.Tamen se lembra o hallazgo de treinta monedas de plata que co paso do tempo adquirí un significado mais escuro,como recordatorio das sombras que as veces acompañan o destino dos homes
Mais a sua historia non rematou Unha aventura,senon quedou marcada por Unha profunda tragedia familiar.
O seu corpo permaneceu desaparecido durante vinte anos,deixando tras de si Unha longa etapa de incerteza,dor e sufrimiento.
Durante duas décadas a familia conviviu ca ausencia e as preguntas sin resposta,sin saber dónde reposaban os seus restos.
Foi un duelo prolongado no tempo,feriida que afectou a varias xeneraciois e que nunca chegou a pecharse.
E,con todo está historia non foi escrita para adornar os fritos nin para alimentar misterios.
"Corre o Vento": como vento que corre os vales de Caurel,tamen os rumores ocurren e transforman a realidad o seu paso.
Co tempo persoas alleas a familia e a propiedad entraron na mina e utilizaron aquel lugar e aquella memoria que pouco tiña que ver ca verdade dunha vida marcada polo traballo,pola exploración e a traxedia
Onde outros vieron Unha historia que explotar,a familia sigue vendo un home real.Onde outros vieron misterio,a familia lembra Unha ausencia e un dor e un duelo.
E,con todo a sua presenta sigue viva na memoria da familia,e nas historias transmitidas de xeracion en generación
E continua latiendo na sangre que nos corre polas venas.
Porque os verdaderos tesoros non estaban baixo a Terra ,estaban na sua familia,no seu legado e na memoria que deixou detrás de si.
Por eso,co paso do tempo,o home que Buscou tesoros acabou Convertendose Nun deles.
