Nas saias do Monte do Castro, fronte ao Cuartel Militar de San Sebastián, chegou a este mundo, nos primeiros días de marzo de 1941, Ramón Alonso Castro, máis coñecido como Moncho "O Alemán", irmán de cinco homes e tres mulleres.
Xogaba cos seus amigos no Campo de Granada, daquela todo de terra, cunha portería defendida por Pepiño, inválido a causa dun accidente de tranvía, e delimitada por dúas pedras en lugar de postes.
Entre aqueles rapaces atopábase tamén un mozo que anos despois chegaría a ser presidente do Real Club Celta de Vigo: Ignacio Núñez.
Igualmente, Monchiño pasaba boa parte do tempo cos rapaces da súa idade na barriada da Ferrería e lembra perfectamente o piano de cola que había na Casa da Collona, edificio que hoxe acolle a Fundación Carlos Oroza.
A carón do Campo de Granada xogaba naqueles días o Fortuna e comezaba tamén a súa andaina o Celta de Vigo.
Moncho e os seus amigos movíanse polo Berbés e os seus arredores, tentando coarse por debaixo das instalacións dos circos, ben na zona do Instituto Santa Irene, ben na praia de San Francisco.
O mesmo facían cos cines, tanto no Niza como no Tamberlick. Neste último entraban moitas veces pola rúa do Príncipe, aproveitando que o edificio estaba en construción, ou pola parte alta, a través da fábrica de gasosas de Alfredo Romero. Mais tamén lembra outra ocasión na que foron convidados, vestidos con uniforme e lanza, a asistir a unha representación de Fuenteovejuna no Teatro Rosalía de Castro.
"Comiamos gratis nas escolas públicas e nunca fumei nin consumín alcohol, porque non estaba permitido se non cumpriras os dezaoito anos", recorda.
O deporte era a gran diversión e, como non había posibilidades de viaxar, acudían aos campamentos.
Non esquece Vilanova de Arousa nin o campamento Paco Leis, onde exerceu de carteiro, facendo o reparto en bicicleta. Alí coñeceu a Secundino Diz, un dos instrutores que, ademais de ensinarlles a desfilar, lle aprendeu a nadar.
Foi o inicio dunha amizade que perdura ata hoxe.
