A Semana Santa de Viveiro, unha das celebracións relixiosas máis destacadas de Galicia e declarada de Interese Turístico Internacional, iniciou oficialmente a súa edición de 2026 cun pregón de forte carga simbólica e persoal pronunciado polo xornalista viveirense José Ángel Rodríguez Méndez, coñecido como Anxo Rodríguez, no Teatro Pastor Díaz. A súa intervención este sábado non só serviu para abrir o calendario litúrxico e procesional, senón tamén para ofrecer unha reflexión profunda sobre o significado histórico, social e humano desta tradición centenaria.
Un pregoeiro cunha traxectoria ligada á comunicación e ao mar
Anxo Rodríguez (Viveiro, 1961) é unha figura recoñecida no xornalismo galego, cunha longa carreira na Televisión de Galicia desde 1985. Licenciado en Ciencias da Información e en Ciencias Políticas pola Universidade Complutense de Madrid, desenvolveu o seu labor profesional en distintos ámbitos informativos, chegando a dirixir os telexornais e programas como Parlamento.
Desde 2010 está á fronte de Vivir o mar, espazo de referencia sobre o sector pesqueiro e marisqueiro, que o levou a coñecer de primeira man a realidade da flota galega, incluída a de Celeiro. Esta dimensión profesional, centrada na divulgación do mundo mariñeiro, foi tamén recoñecida pola Xunta de Confrarías na súa elección como pregoeiro.
Un discurso marcado pola humildade e o humor
O pregón comezou cun ton sincero e próximo, no que o autor recoñeceu sentirse “honradísimo, abraiado e bastante nervioso”, cuestionando incluso os méritos que puideron levar á súa elección. Nun exercicio de humildade, definiuse como un “modesto xornalista ao que lle quedan tres telexornais para a xubilación”, afastándose de calquera pretensión literaria ou académica.
Esa perspectiva enlaza cunha das ideas centrais do discurso: a dos xornalistas como “historiadores do efémero”, encargados de relatar o presente pero tamén de contribuír á memoria colectiva. Dende esa óptica, Rodríguez constrúe o seu pregón como un percorrido pola historia recente e pasada da Semana Santa vivariense.
A memoria dos pregóns e a evolución da tradición
Un dos aspectos máis singulares da intervención foi o repaso histórico dos pregóns celebrados en Viveiro desde 1974. O autor situouse como o pregoero número 48, destacando a diversidade profesional dos seus predecesores —xuíces, cregos, profesores, médicos, políticos ou xornalistas— e tamén sinalando cuestións pendentes como a escasa presenza feminina.
Neste punto introduciu unha reflexión crítica sobre a necesidade de visibilizar o papel das mulleres na transmisión da tradición, recollendo unha idea xa apuntada en pregóns anteriores.
O valor do patrimonio cultural: a revista “Pregón”
Rodríguez dedicou unha parte relevante do seu discurso á revista Pregón, órgano histórico da Xunta de Confrarías. Destacou o seu valor como arquivo literario e gráfico da Semana Santa, con colaboracións de figuras destacadas como Donapetry, Leal Insua ou Luz Pozo Garza.
O pregoeiro subliñou especialmente a importancia das fotografías antigas como elemento de memoria colectiva e sumouse á proposta de realizar unha edición monográfica que recolla todo este patrimonio, reforzando así a dimensión cultural da celebración.
Historia, tradición e innovación: claves dunha evolución constante
O discurso tamén abordou a evolución da Semana Santa de Viveiro ao longo dos séculos, con especial atención a dous momentos clave do século XX:
- Os anos 40 e 50, marcados pola recuperación e impulso das confrarías nun contexto difícil.
- As décadas dos 80 e 90, nas que a celebración experimenta unha expansión significativa.
Rodríguez destacou que, fronte á perda de centralidade da relixión na sociedade contemporánea, a Semana Santa vivariense non só sobreviviu, senón que medrou. Hoxe mobiliza a centos de participantes —máis de 1.500 persoas nunha soa procesión—, converténdose nun fenómeno social e cultural de grande impacto.
A dimensión persoal: vivencias e identidade
Un dos momentos máis emotivos do pregón foi o relato das experiencias persoais do autor. Desde a súa infancia en Chavín ata a súa participación como levador, Rodríguez constrúe unha narración íntima que conecta co sentir de moitas familias vivarienses.
Especialmente significativa foi a anécdota sobre as 600 pesetas que cobrou de adolescente por levar un paso e que a súa nai o obrigou a devolver, converténdose nun símbolo do verdadeiro espírito da Semana Santa: a participación desinteresada e o compromiso coa tradición.
Fe, sentimento e sentido de pertenza
No plano reflexivo, o pregoeiro incidiu nun elemento clave: o carácter intangible da Semana Santa. Máis aló da organización, da promoción ou dos recursos materiais, Rodríguez defendeu que a celebración non se entende sen o sentimento colectivo e, para quen o vive así, sen a fe.
Apoiándose en referencias filosóficas como Habermas, sinalou que mesmo nunha sociedade secularizada, a relixión segue desempeñando un papel cohesionador. Neste sentido, destacou o arraigo como concepto fundamental: a Semana Santa como elemento que une xeracións, familias e comunidades, incluso a aquelas persoas que xa non residen en Viveiro.
A forza dunha tradición viva
O pregón concluíu cunha reflexión optimista: lonxe de perder forza, a Semana Santa de Viveiro segue medrando e adaptándose aos tempos sen renunciar á súa esencia. O autor resumiu esta realidade cunha nova definición:
“Unha Semana Santa enorme nunha cidade pequena”.
Como peche, incorporou un toque literario coa tradución ao galego dun poema de Bob Dylan, reforzando a dimensión universal e atemporal da mensaxe.
Un inicio cheo de significado
Co pregón de Anxo Rodríguez, Viveiro deu comezo á súa Semana Santa 2026 cunha intervención que combina historia, emoción e análise social. A elección dun xornalista profundamente ligado á terra e á súa tradición reforza a idea de que esta celebración é, ante todo, unha expresión colectiva de identidade.
Un pregón que non só abre a Semana Santa, senón que invita a entendela: como memoria, como cultura e como sentimento compartido.
