O tempo, como outras palabras, pode ter diferentes significados. Dende o tempo cronolóxico que marca as horas e os días, o tempo atmosférico ou o son que anuncia o momento final para mover unha peza no xadrez ou outro tipo de xogos.
Na vida diaria tamén é frecuente escoitar alusións ao tempo con expresións tipo “non teño tempo”, “vou sobrado de tempo” ou outras parecidas.
Algunhas entidades sociais promoven Bancos de tempo para intercambiar habilidades e servizos, utilizando o tempo como unidade de cambio en vez de diñeiro.
Cando un membro necesita un servizo, unha vez inscrito indicando os servizos que vai facilitar, contacta coa persoa que o ofrece; rexistrando despois no Banco a duración do tempo que levou realizalo. Deste xeito cada un pode utilizar os seus “créditos de tempo” para recibir os servizos dos outros, con independencia do tipo que sexan.
Os resultados deste sistema son moi positivos, pois facilitan a vida de todos. Igual que as actividades que levan a cabo os voluntarios nas ONGs, dedicando horas a axudar a outras persoas dun xeito altruísta.
Por outra banda, o valor do tempo pode medirse de formas moi diferentes, segundo a idea que cada un teña del. Se un concíbeo como un espazo no que pode gozar sen ter en conta aos demais, comezando polos seus, este -dende o punto de vista antropolóxico- é moi pobre.
As persoas somos seres sociais e, como tales, realizámonos cando vivimos pendentes e abertos ao outro. Só cando actuamos así, de maneira coherente, o tempo que temos entre mans é realmente de calidade.
Isto non significa non dispor de espazos de tempo para a práctica das nosas afeccións, pois de non facelo podemos quedar sen forzas -incluídas as necesarias para axudar aos outros-.
A felicidade que pode dar unha comida, a diversión ou o diñeiro, nunca é tan grande como a que poden dar a relación coas persoas, comezando polas da nosa familia. E, senón, preguntémoslle a un pai ou unha nai que acaban de ter un fillo, a alguén que sacou a un amigo dunha situación difícil ou a un novo que acaba de namorarse.
Igual sucede coas accións que realizamos a prol da comunidade. Poden supor esforzo e sacrificio, pero valen a pena e enchen a vida de sentido.
Nos países máis desenvolvidos a idea de que a clave da felicidade está no confort, o nivel económico e a propia imaxe está moi estendida. Pero a experiencia vital dinnos que sendo necesario dispor dun mínimo de benestar material, senón temos en conta ao outro, isto non cadra.
Cando o ego ocupa todo o espazo interior, ignorando o tu e o nós, escapamos da realidade e de nós mesmos; e a felicidade convértese nun espellismo do que soamente podemos escapar abrindo ese espazo.
Como seres libres podemos elixir o noso proxecto vital, pero non as consecuencias -positivas ou negativas- que ten a nosa elección. Por iso, integrar as necesidades dos outros nese proxecto repórtanos un tempo que merece a pena vivir e a auténtica felicidade.