Na aba sur da impoñente Serra do Suído, agochada entre montañas, bosques autóctonos e camiños antigos, sobrevive unha das parroquias máis singulares e auténticas do interior pontevedrés. Campo, no concello de Covelo, apenas suma hoxe 72 habitantes, dous menos que o pasado ano segundo os datos do IGE, pero conserva intacta unha identidade forxada ao longo de séculos.
Pequena en poboación pero inmensa en patrimonio, tradición e memoria colectiva, Campo continúa sendo un exemplo de resistencia rural nunha Galicia que loita por manter vivos os seus núcleos históricos fronte ao despoboamento.
A parroquia sitúase ao norte do termo municipal de Covelo e limita coas parroquias da Graña, Prado, Godóns, Fofe e O Piñeiro. O seu territorio, de entre sete e nove quilómetros cadrados, está profundamente marcado pola xeografía do Suído, unha das serras máis espectaculares de Galicia, onde os cumios, as brañas e as fragas crean unha paisaxe de enorme valor ambiental e etnográfico.
Pero Campo non é só natureza. A súa historia remóntase á Idade Media e está ligada ao antigo coto do Val do Tielas, unha entidade histórica que durante séculos tivo en Fofe a súa capital. Foi no ano 1528 cando Campo se segregou oficialmente de Fofe e se converteu en parroquia propia. A decisión marcou un antes e un despois para os seus habitantes e foi o bispo Diego de Torquemada quen ordenou a construción da igrexa parroquial, un templo do século XVI que aínda hoxe se conserva como unha das grandes xoias patrimoniais da zona.
A pegada deste bispo continúa visible no escudo que luce a igrexa e tamén nun dos cálices e na cruz parroquial, converténdose nun símbolo histórico da parroquia. Campo, igual que a veciña Godóns, mantivo ademais unha forte tradición gandeira que durante xeracións definiu o modo de vida da comarca.
O patrimonio da parroquia vai moito máis alá da súa igrexa. Entre os elementos máis destacados atópase o antigo Foxo do Lobo, unha construción tradicional empregada para a caza destes animais e que conserva dous funís de entrada e o seu chozo orixinal. A isto súmanse montes cinexéticos, extensas fragas de bosque autóctono e unha paisaxe practicamente intacta que converte Campo nun pequeno santuario natural.
As aldeas de Barcia, A Bouciña, Bustelo, Cascardoso, A Costa, A Ladeira, O Loureiro, O Outeiro e San Pedro forman o mapa humano dunha parroquia que aínda conserva a esencia da Galicia tradicional. Aquí, as festas seguen sendo punto de encontro e identidade colectiva.
Entre as celebracións máis importantes destacan o Corpus, en xuño; as festas de Santa María e da Virxe das Dores, patroa da parroquia, o 26 de xullo; e especialmente as grandes festas de San Pedro, Santa Isabel e o Neno Xesús, que teñen lugar no segundo fin de semana de agosto no torreiro de San Pedro. Misas, procesións, verbenas e orquestras conviven nunha celebración que reúne cada ano a veciños, emigrantes e visitantes arredor dunha tradición que continúa viva.
A vida comunitaria mantense grazas ao labor da Comunidade de Montes e da Asociación de Veciños San Pedro de Campo, colectivos que impulsan actividades e contribúen á conservación do patrimonio e das tradicións locais. Mesmo no ámbito turístico, Campo comeza a abrir pequenas portas ao visitante coa presenza de aloxamentos como a Casa Castor, unha vivenda vacacional integrada na contorna natural.
Campo representa esa Galicia silenciosa que raramente ocupa titulares, pero que sostén unha parte esencial da identidade do país. Un lugar onde a historia segue escrita nas pedras das igrexas, nos camiños das aldeas e na memoria dunha veciñanza que continúa defendendo o valor das súas raíces.
