O artista vigués Alberto Ardi presenta no MARCO de Vigo Hai un lugar, un proxecto expositivo situado a medio camiño entre a escultura e a instalación que constrúe o seu discurso arredor dunha idea inquietante: o aparente triunfo do mal sobre o ben. Pero non todo está perdido. Entre as pezas, explica o propio creador, aínda é posible albiscar algún raio de esperanza.
A exposición ten un marcado carácter narrativo. Cada obra funciona de maneira autónoma, pero ao mesmo tempo establece relacións coas demais e, sobre todo, co espazo que ocupa. Esa conexión cobra especial significado na Sala Panóptico, un lugar que conserva a memoria do edificio que un día foi cárcere e que constituía precisamente o núcleo desde o que se exercían a vixilancia e o control sobre os presos.
Ardi aproveita esa carga histórica para facer que continente e contido dialoguen. As pezas non se limitan a ocupar a sala: parecen interrogar a súa memoria.
Un milladoiro onde permanece unha ausencia
Entre as instalacións que poden contemplarse aparece un milladoiro, un cúmulo de pedras que tradicionalmente marca un lugar ou un cruzamento de camiños. Aquí, con todo, a súa presenza adquire outro significado.
Ese amontoamento de pedras sinala simbolicamente o lugar dun accidente, o punto no que unha vida quedou truncada. A memoria do sucedido permanece a través das flores que alguén deposita e renova cada certo tempo. Un xesto íntimo e repetido que impide que o paso dos días borre completamente a ausencia.
A partir desa imaxe, Hai un lugar transcende a experiencia individual. A instalación convértese nunha sorte de monumento e ofrenda colectiva á memoria dunha vítima e, por extensión, de todas as vítimas.
O espectador percorre así unha exposición na que pedras, flores, esculturas e espazo constrúen unha mesma narración. O antigo panóptico, concibido no seu día para observar e controlar, pasa agora a ser un lugar desde o que mirar cara á memoria.
Entre a violencia e a ausencia, entre o mal e o ben, Alberto Ardi deixa aberta unha pequena fenda. Porque mesmo alí onde algo quedou definitivamente roto pode permanecer a memoria. E, con ela, algún raio de esperanza.
