Vertixe na Paixón

Se tivera que elixir unha palabra para definir o que foi ou representa a Paixón, probablemente quedaríame coa de vertixe.

Se a votación fora a escala mundial non sei cal sería a palabra gañadora, aínda que habería que respectala, pois a Biblia é o libro máis lido da historia; o cal non significa que todos os seus lectores sexan crentes.

Para min os momentos máis impactantes do Novo testamento son os que arrodean o nacemento de Xesús e a súa Paixón. Coa diferenza de que no Nadal hai unha lóxica máis ou menos intelixible; e o que sucede na Paixón é moito máis difícil ou case imposible de entender.

No Nadal, aínda que haxa momentos de vertixe -como o de Xosé cando ve a súa muller embarazada-, nótase a intervención de Deus cando marchan a Belén mortos de frío e na adoración na cova. Igual que na fuxida a Exipto, escapando dos soldados de Herodes.

A partir do momento que Xesús decide darse a coñecer aos seus contemporáneos, a súa vida está nunha situación de vertixe continuada. Ao principio, mentres vai curando doentes e facendo milagres, sen presentarse aínda como Deus, a situación é de entusiasmo.

Pero unha vez comeza a dicir -en paralelo- que é Deus e a anunciar a Eucaristía, a vertixe pasa a ser algo normal. Tanto que os Sumos sacerdotes conseguen que Pilatos mande crucificalo, aínda que non apreciara nada malo nel e miles de persoas presenciaran os seus milagres.

Ver a Xesús flaxelado, levando a cruz e morrendo no Calvario abandonado por case todos da vertixe. Que queda do seu discurso e os seus actos de amor, misericordia e comprensión con todos sen excepción, que podían cambiar o mundo?

A lóxica humana e a de Deus, polo que parece, van por camiños diferentes. A primeira, co eu convertido nun absoluto, xa sabemos como remata.

A lóxica divina, difícil de comprender, da a sensación de estar instalada na vertixe; pois que é iso de estar aberto aos demais, sexa quen sexa, e consideralo como un irmá? Que pasa entón co deus diñeiro, o deus poder, ou o prestixio a calquera prezo?

Algo parecido sucedeu na Paixón. Dende o punto de vista humano non hai fracaso maior. Quen  vai querer a apuntarse a iso? Pero o terceiro día, resucitou. Probablemente porque Deus quere que actuemos con liberdade. Se no último momento no Calvario tivera habido unha intervención prodixiosa de Deus, en plan Superstar, probablemente tiñan crido todos.

Pero a lóxica de Deus, polo que parece, non é así; e quen creron nel, entendendo as veces máis ben menos que máis, acabaron gozando dunha felicidade infinita inimaxinable. Será que a beleza, a verdade e o ben están realmente ao noso alcance?