O cazador de lei e o canteiro de corazón

Fuches un cazador de instinto. Non houbo escolas para ti nin ningún tipo de tecnoloxía, porque levabas o rastro no sangue e o frío na pel. Sabías ler o monte como quen le un libro aberto, coa sabedoría de quen aprendeu a esperar en silencio.

A túa historia comezou no inverno máis cru, nese silencio herdado no que o abandono case apagou a túa vida antes de tempo. Fuches o neno que saíu adiante, aquel que sobreviviu ao esquecemento dunha nai e aprendeu a respirar cando parecía que o destino non existía.

Non tiveches infancia, porque che tocou ser home antes de coñecer o xogo. Pero daquel baleiro xurdiu un xigante da serra.

Convertícheste no mellor cazador do Courel: instinto puro e sabedoría antiga. Eras capaz de ler a terra e seguir a néboa coa precisión de quen coñece cada palmo do seu territorio.

Ti, sen rifles sofisticados nin tecnoloxía ningunha; sen todoterreos nin os medios dos que se dispón hoxe. Ti, tantas veces a pé, dominabas a serra. O teu era talento, paciencia e un respecto polo monte que non se pode comprar con cartos.

E con esa mesma forza fixécheste mestre canteiro, sen ter mestre. Ninguén che ensinou a domar a pedra, pero ti aprendiches a forza de golpes, esforzo e vontade. Aprendiches a arrincarlle vida á lousa.

Fuches o artesán que, sen ter guías, aprendeu a darlle forma ao máis duro para construírnos un futuro.

Pero a túa verdadeira obra mestra non foi a túa puntería nin o teu cicel. Foi a túa capacidade, sen límites, para dar.

Ti, que estiveches a piques de morrer sen amparo ningún, convertícheste nunha fonte de amor inmenso. Fuches o home que procurou sempre a unión entre os veciños: mediabas cando xurdían conflitos e intentabas que as diferenzas non acabasen separando a quen compartía a mesma terra.

Hai unha obra que fala de ti dun xeito especial: a ponte de Porto sobre o río Lor. Construíches aquela ponte coas túas propias mans para poñela ao servizo do pobo. Levantáchela con esforzo, pedra e madeira de castiñeiro; con vontade, enxeño e coñecemento. Durante anos formou parte da vida de todas as persoas que necesitaban cruzar o río.

En 2011, aquela ponte foi derrubada e substituída por outra prefabricada. Con todo, o teu nome e o teu traballo quedaron fóra do recoñecemento que merecían.

Por iso tamén é importante contar a túa historia.

Porque hai obras que desaparecen fisicamente, pero que nunca deberían desaparecer da memoria.

O teu enorme esforzo foi ignorado en demasiadas ocasións. Alí onde os conflitos veciñais eran frecuentes, ti loitaches sempre pola unión e intentaches que a cobiza non gañase a partida, aínda que moitas veces recibises como resposta a ingratitude.

A túa integridade mantívose sempre firme.

Grazas por quitarche a ti mesmo todo canto tiñas para dárnolo a nós.

Grazas por ensinarnos que o corazón dun home bo sempre pode agrandar o mundo, por moi dura que sexa a pedra.

Grazas por seres o refuxio que o Courel te viu construír, por converteres a pedra en fogar e por nos dares a infancia que a ti che arrebataron.

Grazas por demostrares que o amor máis grande é aquel que se entrega mesmo cando nunca se recibiu.

Soubeches atopar o rastro entre a maleza e a veta xusta na pedra.

Fuches un cazador de lei, dos de antes; daqueles que se enfrontaban á serra corpo a corpo, sen máis axuda ca a súa propia sombra, o seu instinto e a súa puntería.

As túas mans rugosas, aquelas que nunca foran arroladas cando eras neno, aprenderon a dominar a pedra e a arar a terra.

Había unha nobreza antiga na túa maneira de entender o mundo. Un respecto sagrado pola terra e polas persoas. Un respecto que ningunha tecnoloxía pode mercar.

Ese foi outro dos milagres da túa vida.

O neno ao que non lle deron cariño acabou construíndo camiños para os demais. Construíu mesmo unha ponte sobre o río. Quizais hoxe xa non exista, pero a súa historia permanece.

Porque unha ponte pode ser derrubada.

A memoria, non.