El experimentado artista explicó las dos características, a su juicio, para el arte perdure y se proyecte en el tiempo: “capacidad creativa” y “firmeza”.

Su obra como definió el artista y crítico Diego Giráldez es "una explosión de color e innovación". Para Iñaki en este tiempo de Navidad hay que "ver las luces, hacer compras y visitar exposiciones de arte". 

El artista va a seguir produciendo cuadros con esta técnica del pouring cada vez de mayor tamaño. 

Foi crítico cinematográfico nun xornal de Santiago e traballou para a Consellería de Cultura da Xunta de Galicia (1988-1997). Foi director do CGAI e profesor da Escola de Imaxe e Son ata o ano 2000.  Foi profesor asociado na Facultade de Ciencias Sociais e da Comunicación en Pontevedra (2004-2007) e no mestrado de Produción e Xestión Audiovisual da Universidade da Coruña.

Foi guionista dos programas da TVG Extramuros (1987) e Luces da Cidade (1988-1989). Traballou como produtor executivo e editor de guión en series televisivas de ficción (Mareas vivas, Terra de Miranda, A miña sogra e mais eu e As leis de Celavella) e documental (Vida nas mareas e O mundo de Celavella) e da longametraxe De bares.

En 2006 comezou a traballar para o grupo Filmax como xefe de desenvolvemento e produtor executivo de Filmax TV.

Diario Luso-Galaico entrevistouno no CEIP Igrexa-Candeán onde protagonizou unha actividade escolar cos alumnos.

Coira ve o guionista coma unha parte máis dunha obra colectiva. Atopa máis coincidencias que diferenzas á hora de facer cinema ou televisión. A capacidade creativa posta a favor da pegada persoal do guionista varía moito se se trata dun encargo ou da libre ocorrencia.

Fronte á inspiración prefire fiar todo a unha boa documentación. O seu gusto é polo realismo ou naturalismo fronte ao mundo fantástico.

A capacidade de influencia na sociedade é para Pepe Coira a participación na “construción do universo cultural”. Repite: “Somos as ideas que temos”, polo tanto a influencia é do conxunto, da tendencia.

Entre ficción e xornalismo, o creador valora a virtude de acoutar que ten o xornalismo, que, en si mesma, é unha intervención no relato. Por iso cre que xornalismo é un xénero literario aínda que non se considere así. “É un exercicio de construción”, declara. Todos os casos de escritura, coma no xornalismo, converte en texto un relato.

Sobre o audiovisual galego, Coira explica que “vive o mellor dos posibles momentos dos que ata agora houbo”.  Consciente da falta de tradición y de que no século XX quedou na periferia, sendo tan só bos espectadores e Galicia un bo escenario. Mais non xeramos historias. E agora hai moitísimos bos profesionais do audiovisual en Galicia que aproveitan no exterior da nosa comunidade a etiqueta de calidade.

Pepe Coira cre que é froito de algo tan básico como a decidida aposta por parte da televisión pública galega. O oficio, di, é moi artesanal e apréndese facéndoo.

As audiencias son de varios tipos, ao seu xuízo. A súa “é como o vello público do cinema, xente que vai ás series coma ás novelas ou películas, esixente e cuns gustos determinados”.

Outro tipo de público é o que busca a repetición. Aínda hai outro que, se recoñecen o final, deixan de interesarse.

Logo está o público novo que ten un xeito de ver de forma fragmentaria, con pouca concentración...

Sobre Portugal, Pepe valora que “é un veciño moi querido e no cinema e no audiovisual é moi poderoso con bos cineastas”.

‘Del bar al altar’ es un libro fácil de leer y enfocado a los jóvenes con un contenido, dice, “súper potente”. No solo habla de su conversión, también hay temas como el desarrollo personal, el crecimiento espiritual, poemas...

Trata a muchos jóvenes y conoce bien su realidad. Se considera un mentor que puede ayudar, porque él mismo ha hecho ese camino. Estará en la JMJ de Lisboa con el Papa el próximo año en agosto.

Tras la experiencia del primer libro ya está pensando en otro y tiene entre manos un importante disco instrumental.

Es una novela con muchas historias dentro. 

Cárcel de mujeres de Ventas, Madrid (1942). Isabel y Fidel viven en un acelerador de pasiones. En medio, un crisol con lo peor del ser humano.

En su memoria trágica, perviven un linchamiento en Murcia, el asesinato de García Lorca, paseos criminales en las retaguardias o los sangrientos sucesos de Salamanca entre falangistas y seguidores de Franco.

También, la cruel lucha estalinista y gubernamental contra anarquistas y trotskistas en Cataluña y Aragón, sacas de cárceles, ejecuciones masivas, el terror chequista y el fratricida intento de rendición final pactada en un Madrid sitiado, con el Hospital del Ritz en primer plano.

Y ahora, la represión inmisericorde de los vencedores.

Pero aun en esas vivencias, subsisten el cariño, la bondad, el perdón, la amistad, el amor, la lealtad, la admiración y los indelebles lazos de sangre.

Los vivos ya no persiguen sombras. Si acaso, sus emociones. Y encuentran el sentido último de la vida. O tal vez el primero…